czwartek, 17 grudnia 2009

Klasyczny Zimowy Poranek

Otwieram pół oka - ciemno, szaro... Otwieram pozostałe półtora oczu i przyglądam się zegarkowi: siódma! Potwór w ciapki tylko czekał na mój ruch i już stoi nade mną, mrucząc wyczekująco. "Mrrr, dzień dobry, mrrr, czas na poranny spacer, mrrr...". Odwracam głowę, przestawiam godzinę budzenia o dziesięć minut i zakopuję się w kołderkę, mrucząc, wcale nie wyczekująco. Na próżno się jednak chowam. Łaciata łapka odnajduje pod kołdrą mój nos, pac, pac, wstawaj! Ech.
Autor: Maja Lisowska o 14:40

3 komentarze:

  1. germinate19 grudnia 2009 19:25

    I jak tam komentarze Pani dumnej włascicielki pięknego kota?

    OdpowiedzUsuń
  2. Lisek20 grudnia 2009 12:40

    Teraz Pani dumna właścicielka będzie nadawała z linii frontu. Oto bowiem krnąbrnej, łaciatej Małpie przyjdzie odpokutować za znęcanie się nad mniejszymi. Zapomniała, że mniejsi kiedyś zrobią się więksi i bardziej miau;-)

    OdpowiedzUsuń
  3. Slomka20 grudnia 2009 21:07

    Wszystkie koty są takie same.. nie wiem co nas tak w nich fascynuje. Miłośnikom kotów polecam książki Akifa Pirincci Felidaea. Jest ich już chyba z 5..? pierwsza część "Francis" robi piorunujące wrażenie.

    OdpowiedzUsuń

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)